3.8. Panel F8 OPCJE KOŃCOWE

3.8. Panel F8 OPCJE KOŃCOWE

W panelu F8 OPCJE KOŃCOWE można określić: sposób działania programu po zakończeniu generowania arkuszy; ustawienia automatycznej konwersji plików z grafiką rastrową na format pdf; zasady nadawania nazw finalnym plikom pdf.

Wszystkie wymienione opcje są dostępne są w trzech podpanelach:

• OPCJE DODATKOWE [1]
• AUTOMATYCZNA KONWERSJA BITMAP DO PDF [2]
• NAZWY FINALNYCH PLIKÓW IMPOZYCYJNYCH [3].

Podpanel OPCJE DODATKOWE

Narzędzia zawarte w tym podpanelu umożliwiają:

• określenie kolejności łączenia arkuszy w pliku impozycyjnym oraz kolejności łączenia stron w arkuszach;
• otwieranie ostatnio wygenerowanego pliku w domyślnej przeglądarce PDF oraz folderu zawierającego ten plik w Eksploratorze Windows;
• dodanie TrimBox w plikach impozycyjnych, jako sumy TrimBoxów umieszczonych na arkuszu stron (opcja przydatna, gdy arkusze impozycyjne mają być poddane np. dalszej impozycji);
• włączenie linearyzacji zapisywanych plików PDF (wymagane przez niektóre modele RIP);
• ukrycie głównego okna programu na czas generowania i łączenia plików;
• określenie wersji pdf zapisywanych plików.

Podpanel AUTOMATYCZNA KONWERSJA BITMAP DO PDF

Program Impozycjoner wszystkie operacje wykonuje na plikach pdf. Do programu można wczytać także inne typy plików występujące w poligrafii, takie jak mapy bitowe zapisane w formatach jpg, jpg2000, gif, png, tif czy bmp. Program wykona konwersję tych plików w czasie rzeczywistym na format pdf. Tak powstałe pliki pdf zostaną wczytane do Tabeli stron i rozmiarów, gdzie już bezpośrednio zostaną poddane impozycji.

Rozmiar wynikowej strony może być obliczony automatycznie (na podstawie rozdzielczości pliku rastrowego) lub może być podany wprost (ręcznie).

Rozmiar na podstawie rozdzielczości jest iloczynem liczby pikseli (w pionie lub w poziomie) i rozdzielczości ustalanej przez operatora.

Przykład: bitmapa o rozmiarach 1600 x 900 pikseli przy rozdzielczości 300 ppi (punktów na cal) zostanie zamieniona na stronę pdf o rozmiarach:

Każdy z rozmiarów może być podany niezależnie lub wyliczony proporcjonalnie na podstawie tylko jednego z określonych rozmiarów.

Przełącznik Włącz kadrowanie [1] pozwala uniknąć deformacji bitmapy przy skalowaniu do nowych rozmiarów o proporcjach boków innych, niż oryginalna bitmapa.

Gdy przełącznik jest włączony, grafika zostaje przycięta do nowych wymiarów. Jeden z jej wymiarów jest skalowany do docelowego rozmiaru, a drugi – jeśli jest większy – zostaje przycięty, aby usunąć nadmiarową część.

Rysunek ilustruje różnice w działaniu w zależności od tego, czy przełącznik Włącz kadrowanie jest zaznaczony, czy nie.

Przełącznik Zachowaj orientację (pion/poziom) oryginału [2] pozwala uniknąć deformacji obrazu. Gdy jest włączony, a orientacja bitmapy różni się od orientacji strony pdf, program zamieni wartości szerokości i wysokości, aby dopasować obraz do właściwej orientacji.

Podpanel NAZWY FINALNYCH PLIKÓW IMPOZYCYJNYCH

Program Impozycjoner może zapisywać każdy arkusz impozycyjny do osobnego pliku lub łączyć wszystkie arkusze w jednym pliku. Może też do osobnych plików zapisywać każdą ze stron arkusza impozycyjnego. Zachowanie programu jest określane przez elementy dostępne w grupie Łączenie stron i arkuszy. Nazwa pliku finalnego może być tworzona na kilka sposobów. Rdzeń nazwy może być wpisany przez użytkownika (w oknie Zapisywanie jako…), generowany automatycznie na podstawie numeru i nazwy zlecenia lub całej nazwy pierwszego pliku w Tabeli stron i rozmiarów. Rdzeń nazwy może być uzupełniony o dodatkowe elementy, takie jak fraza określona przez użytkownika oraz data lub godzina utworzenia pliku.

Jeżeli rdzeń nazwy nie jest podany ręcznie, pliki impozycyjne zapisywane są w folderze, w którym znajduje się pierwszy plik wczytany do Tabeli stron i rozmiarów.

W przypadku, gdy rdzeń nazwy jest pusty (np. gdy jako rdzeń wybrano całą nazwę pierwszego pliku, a w Tabeli stron i rozmiarów nie ma żadnych plików), rdzeń nazwy przyjmuje wartość IMPOZYCJA.

Zaznaczenie opcji Zapisuj pliki w podfolderze IMPOZYCJA_n powoduje zapisywanie plików w podfolderze o nazwie IMPOZYCJA_n, gdzie n jest kolejnym numerem nadawanym automatycznie w przypadku, gdy podfolder o danej nazwie już istnieje.

Pole tekstowe Dodatkowa fraza w nazwie pliku może zawierać zmienne tekstowe, takie same jak w podpanelu RAMKI TEKSTOWE. Okno wyboru zmiennych tekstowych wywoływane jest po wybraniu polecenia Edytuj… z menu kontekstowego.

Można użyć dowolnej zmiennej, jednak nie zawsze ma to uzasadnienie, np. zastosowanie zmiennej #[RV] (nazwa strony arkusza) w sytuacji, gdy poszczególne strony arkusza nie są zapisywane jako oddzielne pliki.

Przykład. Ciąg --#[TypArkusza](#[OprawaS]-#[LSwSK¦0])--S#[NSwB¦0]A#[NAwSA¦0]s#[RV] doda do nazwy pliku frazę np. --P1x8MB(SZ-16)--S2A2S1. Własne kombinacje zmiennych można zapisać do szybkiego użycia (więcej w rozdziale 4.5. Podpanel RAMKI TEKSTOWE).

Jeżeli pole tekstowe Dodatkowa fraza jest puste, zostaje ono automatycznie wypełnione frazą IMPOZYCJONER.